قدیمی شده ولی جالبه
اما این مدت توفیقی حاصل شد که از برنامه های فوق العاده دیدنی و تماشایی و ... تلویزیون در بازه صبح تا ظهر بهره مند بشیم !!! (تلویزیون ما توی خونه خودمون مدتیه که آنتن نداره !!!!)واقعا تصمیم گرفتم یک میل برای صدا و سیما بدم و پیشنهاد کنم که از صبح تا ظهر به جای این برنامه های آبکی برفک نشون بده و هزینه های اون رو صف سیر کردن انسانهای بدبخت و گرسنه (البته اگه وجود داشته باشه !!!) بکنه . خب اصلا لازم نیست که نگران بی کار شدن رو هم ۳۰-۴۰ تا مجری لوس و بی مزه برنامه های صبحگاهی باشه چون هر سیرکی حاضر اونها رو با مزایای عالی به خدمت بگیره !!! (ببخشید که اینقدر خشن بود اما آخه خیلی حرصم گرفته بود )مجری لوس برنامه صبحگاهی شبکه اول در طی نیم ساعت ۳۰ بار گفت :"صبح شما بخیر هموطن عزیز " که آخرش اشتهامو برای صبحانه از دست دادم .... به نظر شما اونها اصلا میدونن آیینه چیه و چیکار میکونه ؟؟؟یادمه چند سال پیش وقتی تلویزیون میخواست بعد از کلی منت و آگهی یک فیلم سینمایی پخش کنه جناب مجری تشریف میاوردند و بعد از کلی اشوه و ناز و فیگور نصف دیوان حافظ رو میخوندند و همراه با ایشون یک موسیقی دلنشین هم روی اعصاب من راه میرفت !!!
تنها چیزی که برای من خیلی خوشایند بود سریال کانادایی قصه های جزیره بود که واقعا مثل یک سمفونی ار بتهوون دلنشین دوست داشتنی و جذاب بود . منهای سانسورهای بی دلیل دوبله فوق العاده ای هم داره (شاید بعد از چند سال برم یه آنتن بخرم !!! ) بعد از ارتش سری شر لوک هلمز و ۹۹-۱ یکی از بهترین سریال های تلویزیونی هستش که دیدم

نمايش پرفروش تحسينهاي بسياري براي براندو در پي داشت كه يكي از تحسينكنندگانش «اليا كازان» (Elia Kazan) كارگردان بود. «الياكازن» توانست تهيه كننده فيلمش «اتوبوسي به نام هوس» كه «تنسي ويليامز» فيلمنامه آن را نوشته بود ـ را راضي كند كه براندو براي نقش «استنلي كوالسكي» مناسب است. با بازي چشمگير براندو در اين نقش مشخص ميشد كه او در پي گونهاي خاص از بازيگري است و قادر است روح دردمند و مجروح را به خوبي نشان دهد. شيوه بازي براندو با راهنماييهاي الياكازان خبر از ورود متد به عالم بازيگري ميداد. شخصيت «استنلي كوالسكي» يكي احمقترين و هوس بازترين شخصيتهايي است كه تا به حال در سينما ديده شده است. خاطره مردي كه به آرامي به وسايل اطرافش ضربه ميزند و با بيان خاصش كه بين كلمات مكث ميكند و بياختيار نام «استلا» را فرياد ميزند، براي هميشه جاودان شده است.
در طول دهه هفتاد براندو با بازيهاي قدرتمند در نقشهاي خاطرهانگيز در ذهنها ماندگار شد. در سال 1972، مارلون براندو معني واقعي نبوغ بازيگري را با نقش «دون ويتو كورلئونه» در فيلم «پدرخوانده» كه كارگردان آن «فرانسيس فورد كوپولا» بود به تماشاگران ارائه ميدهد كه براي آن دومين جايزه اسكار خود را نيز به دست آورد.




